శ్రీచక్ర ఒకేషనల్ జూనియర్ కాలేజ్, రావులపాలెం విద్యార్థుల ఫీల్డ్ వర్క్

 

బ్లడ్ గ్రూపింగ్ క్యాంపు

Srichakra 2018

ఎవరు నువ్వు?

ఎవరు నువ్వు?
శిలగా మారిన నా హృదయాన్ని
ఉలితో మళ్ళీ ఎందుకు చెక్కుతున్నావు?
మాసిన గాయాన్ని, మూసిన తలపుల తలుపులను
తెరవాలని ఎందుకు ప్రయత్నిస్తున్నావు?
అడిగితే కారణం చెప్పవు.
పైగా నాకా హక్కు లేదంటున్నావు.
ఎవరు ఇచ్చారు నీకు ఇంత చనువు?  

కారే కన్నీళ్ళకి

గుండెలోని బాధ కళ్ళలో
నీరుగా మారి
కారిపోయిన క్షణాలెన్నో..
గుండె కరగలేదు
నీరు ఇంకలేదు..
జరిగేది జరుగుతూనే ఉంది
కారే కన్నీళ్ళకి చెలియ కట్టలు లేవు ..
సాగేది జీవితం
జరిగేది సంఘర్షణ.
మనసుకూ మనిషికీ
మిగిలేవి కన్నీళ్ళే...
కళ్ళ నిండా నీరే
తోవ కానరాని కన్నీటి చెలమలే..
అడుగడుగున
గుండె బరువు తీరినా..
మనసు కుదుట పడినా
కన్నీళ్ళ వల్లేనేనేమో. ..
కురిసి కురిసి వెలవటం
ఆగి ఆగి వర్షించటం కళ్ళకే తెలుసేమో..
లోతే తేలని అంతరంగపు
ఊటబావులు కళ్ళు..
దెబ్బ మనిషికి తగిలినా
మనసుకి తగిలనా,మనవారికి తగిలినా-
ముందుగా వచ్చేది మత్రం కన్నీళ్ళే..
ఏదురు చూపులెన్ని చూసినా
అలసిపోవు.
ఎండమావి రూపాలయినా
వెతకనీయవు కళ్ళకొలికెలు...
వయసు తారతమ్యాలను
లింగ బేధాలను సయితం
మరచి కారుతాయీ కన్నీళ్ళు..
ఆనందంలోనూ,బాధలోనూ
తోడు వస్తాయి ఈ కన్నీళ్ళు

మనసు మనసులో లేదే

తనని చూశాక..
నన్ను నేను మరచాను..
చూసింది కళ్ళతోనే
నిలచింది మనసులో..
మనసు మనసులో లేదే-
ఇదేం మాయో..
ఉన్నది నేలపైనే
ఎగురుతున్నట్టుంది గాలిలో..
ఎమయిందో ఎమో నాకు..
సంతకం చేసినట్టుంది తొలివలపు..
నింగీ-నేలా కలసినట్టు
పగలూ-రాత్రి జంటయినట్టు
సూర్యుడు వెన్నెల కురిపిస్తున్నట్టు
నేలపై ఎగురుతున్నట్టు
గాలిలో తేలుతున్నట్టు
మంచు కాలినట్టు
మనసు చెదిరినట్టు
ఏమిటో ఈ అల్లరి
మనసు చేసే గారడీ
వయసు దానికి జోడీ..

నువులేని నిమషాలు

ప్రియా
నే మునిగిపోయా నీకమ్మనీ తలపులలో
నువుతప్ప వేరే ఆలోచనలు లేవు గుండెలో
నువులేని నిమషాలు లేవు నా ప్రతిపనిలో
ఎందుకు ఇలానను బందించావు నీఊసులలో
మరువలేని గుర్తులను మిగిల్చావు హ్రుదయంలో
ఇపుడు కనిపించకుండా రగిల్చావు బాధను మనసులో
ఒంటరిగా నేచూస్తున్నా నీకోసం కన్నీటితో
ఇక నీవు లేని నాజీవితాన బ్రతకలేక చావాలనుకుంటున్నా.

ఒంటరిగా బ్రతకమని

ప్రియా
నీకు దూరం అయి నాబ్రతుకు భారం అయింది
కనుల నిండా కన్నీరే మిగిలింది
విధి ఆడిన ఆటలో నే బలిఅయిపోయా
నా ఊపిరి అయిన నీవు నను విడిచిపోయావు
తిరిగిరాని లోకానికి నాతోడు లేకుండా
ఒంటరిగా బ్రతకమని నను ఒదిలేసిపోయావు
నీ హ్రుదయంలో కలకాలం దీపంలా వెలగాలనుకున్నా
చివరికి నాజీవితం చీకటి అయి నిరాశగా కూచున్నా
ఆనందఘడియలు సమాధిచేస్తూ
శోకంతో జీవించమని వదిలేసావు.

మనసు ఎందుకో

ప్రియా
నీవు పరిచయం అయిన కొద్దిరోజులకే
చిగురించెను నాలో కొత్తఆశలు
ఇన్నిరోజులు మూగగా ఉన్న నాఆలోచనలు నీరాకతో
ప్రతినిమిషం నీతలపులలో తేలిపోతున్నవి
మనసు ఎందుకో దిగులుగా ఉంటుంది
నీమాట వినకపోతే అనుదినం
నువు లేకుండా ఒక్కఘడియకూడా ఉండలేను
అంటున్నది నా హ్రుదయం
నీతోడు లేకపోతే ఏమవుతుందో ఈ జీవితం

ఓ క్షణం కళ్ళు మూసుకుంటే

నా మదిలో గుట్టుగా దాచిపెట్టిన గుప్పెడు ఊహలు స్వేచ్ఛగా గువ్వల్లా ఎగరాలనిఉవ్విళ్లూరుతున్నాయి..
ఓ క్షణం కళ్ళు మూసుకుంటే రెప్పల మాటున రోజు గడిచినట్టుంది..
గోడకున్న కుందేలు గడియారం చెవులు పట్టుకు ఎంత లాగినా ఒక్క ఘడియా కదలదే!
ఒక్కో సూర్యోదయం కోసం ఎన్నెన్ని అహోరాత్రాలు వేచి చూశానో కదా!

అలా కొన్ని యుగాల నిరీక్షణ అనంతరం నా తపస్సు ఫలించి నా కళ్ళ ముందు నువ్వు అవతరించావు..
నీ సాక్షాత్కారానికి అచ్చెరువొంది నే రెప్పవేయడం మరచి చూస్తుండిపోయాను..
అంతదాకా పోగేసిన నా ఊహలన్నీ నీ సమక్షంలో ఊసులుగా మారకుండానే మూగబోయాయి..
నీ మనోహర రూపం నా కళ్ళల్లో నింపుకుందామన్న పిచ్చి ప్రయత్నంలో ఘడియొక క్షణంలాకరిగిపోయింది..
నీ కంటిపాప వెలుగులో నా ప్రతిబింబం చూసుకుంటూ హృదయ నివేదనం చేసేలోపే రెప్పపాటులో అంతర్దానమయ్యావు..
ఆ మధురక్షణాల ముత్యాలసరాన్ని భద్రంగా దోసిట్లో పట్టుకుందామనుకుంటుండగానే చేజారి చెల్లాచెదురై పోయింది..
సప్తవర్ణరంజితమైన స్వప్నమొకటి రంగులన్నీ వెలిసిపోయి బోసిగా మిగిలిపోయింది!

నిశ్శబ్ధ రాగంలో ..

ఓకవిత రాయాలని వుంది
నీ ఒడిలో తలపెట్టి
మెరిసే ఆ కన్నులు పూయించే
వెన్నెలను ఆస్వాదిస్తూ..
పెదాలపై విరిసిన అరనవ్వును మీటుతూ..
కెంపులయిన చెంపలపై
గారాలు పోతూ గాలికెగురుతున్న ముంగురులను చూస్తూ...
ఓ కవిత రాయాలనుంది
నిశ్శబ్ధ రాగంలో ..
మనసు కోయిల పాడే పాటను
నీ మృదు మధుర పదాలలో వినాలనీ..
గుండె గొంతుక దాటి రాని
మాటలన్నీ నీ మౌనంలోనే వింటూ..
ఈ గుప్పెడు గుండెకు ప్రాణం పోసే ఆగుండె సవ్వడి వింటూ ..
ఓ కవిత రాయాలని వుంది

ప్రతీ నిమిషం నువ్వు

ప్రతీక్షణం నువ్వు నన్ను చూస్తూ ఉండక పోవచ్చు ...?
ప్రతీ నిమిషం నువ్వు నాతో మాట్లాడకపోవచ్చు ...?
కానీ...!
నీ ప్రతీ ఆలోచనలో నేనుంటానని...
నీ గుండె చేసే ప్రతీ స్పందనలో,
నా పేరువినపడుతుందని...
నువ్వు తీసుకునే ప్రతీ శ్వాసలో,
నీ ఊపిరి నేనే అని నాకు తెలుసు...!!
అందుకే అందరాని దూరంలో నువ్వున్నా...!
అందకుండా పోతావనే ఆలోచన నాకు రాదు....!!
ఎందుకంటే ...!!
అందమైన మన ప్రేమ పందిరిలో,
నన్ను అల్లుకుపోయిన మల్లె తీగవు నీవు.!!
ఏడుజన్మలెత్తినా...!
ప్రతీ జన్మలో నన్నంటిపెట్టుకు తిరిగే,
ఏడేడు జన్మల సంబంధానివి నీవు...! 

నా మనసుని దోచి

నీ ఇంటి దీపం నేనన్నావు ...
నా హ్రుదయాన్ని మంటలతో ముంచెసావు...
నీ ఊపిరి నేనన్నావు ...
నా మనసుని దోచి ఒంటరిగ గెంటేశావు ..
నీ గుండె లయ నేనన్నావు..

నడి సముద్రంలో నావాలా ఒదిలేశావు...
నీ కంటి చూపు నేనన్నావు..
నన్ను ఎదురు చూపులకు బలి చేశావు......!!!

నా ప్రాణం నువ్వైపోయేవేళ

నేనే లేని లోకం నాది . . ,
నాకే తెలియని కలలే నావి . . . !
నా ప్రాణం నువ్వైపోయేవేళ . ,
నన్ను పిలిచే పిలుపు నీదే . . ,
నేను తలచే పలుకు నీదే . . . !
నన్ను నేనే మరిచే వేళ . ,
చూసే ప్రతీ చోట నువ్వే . . ,
నడిచే ప్రతీ బాటా నీ జ్ఞాపకమే . . . !
నువ్వు లేని ఈ ఒంటరి వేళ . .

నీ పెదవంచు చిరునవ్వులో..,

వెన్నెలై చేరనా
నీ కలువ కన్నులలో..,
మొగ్గనై పూయనా...,
నీ పెదవంచు చిరునవ్వులో..,

ప్రేమపుష్పమై విరియనా
నీ హృదయపు తావిలో...,
తోడునై నడవనా
నువు వేసే ప్రతి అడుగులో..,
నన్ను నేనే మరచిపోనా
నీ తలపులు నను తాకే నిమిషములో...!!!

నీవు తోడుంటే

ప్రియా!
నీ చిలిపి అల్లరుల కొంటెతనం
నా తనువంతా చేసెను గడసరి మారాం
నిత్యం నే కోరుకుంటున్నా నీ అనురాగం
నీవు తోడుంటే కొత్తగా ఉంది ఈ ప్రపంచం
ప్రతి ఉదయం నామది ముంగిట వికసించే నీ ప్రేమ కుసుమం
నీ నీడలో నా బ్రతుకంతా అయింది బృందావనం
ఈ జీవితం ఇక అనుకున్నా నీ కోసం
మనసా,వాఛా చేసా ఎపుడో నీకే అంకితం....!

ప్రతి క్షణం నీతో

మాట్లాడటమే సరిగా రాని నేను
ప్రతి క్షణం నీతో
మాట్లాడటానికే వేచి చూసేదాన్ని..
ఎవరిని పట్టించుకోని నా కళ్ళు
నీ దర్శనం కోసం ఎప్పుడూ
ప్రతిక్షణం వెతుకుతుండేవి..

నువ్వు లేనప్పుడు నాది ఒంటరి ప్రపంచం
నువ్వు వచ్చాక నేను
మరిచాను అ ప్రపంచం..
నీవు పరిచయం కానప్పుడు నేనెవ్వరో అన్న ఫీలింగ్
నువ్వు వచ్చాక నాలో ఎక్కడో చెప్పలేని దైర్యం..
ఇంతకు ముందు నాకోసం నేను..
నువ్వు వచ్చాక నీకోసం
చావునైనా ఎదిరించే తెగింపు..
ఎమిటో మరి ఏమాయ చేసావో
నువ్వు ఇలా వచ్చి..
అలా వెళ్ళిపోయావు
ఎందుకిలా జరుగుతోంది అని అడుగలేను..
నీవు మారావు ..
నన్ను ఏమార్చావు.
నీవున్నప్పుడు ప్రపంచంలోని సంతోషం అంతా నాదే.
ఇప్పుడు ప్రపంచంలో దుఃఖం అంతానాదే ..
ప్రతిక్షణం గుర్తుకొస్తున్నాను అన్న నీవే..
నేను అనే దాన్ని అసలెరుగను అన్నట్టుంటే ..
నా మనసుకు సమాధానం ఏమని చెప్పుకోను..
ఎందాకని ఊరడించను...చెప్పు
ఇలా ప్రతిక్షణం నీకోసం ఆలోచించే గుండె ఎప్పుడో ఆగిపోతుంది..
అయినా నీమనస్సు కరుగదు అలా తయారయ్యావు ఎందుకో..?

ఏమని వర్ణించను

చెలీ!
ఏమని వర్ణించను నీ సొగసులను
సెలయేటి అలలులా నీ నల్లని కురులు
ఆ కురులలో అలల మాటున నురగలులా సన్నజాజుల ఘుమఘుమలు
కలువపూలను మైమరపించే నీ కాటుక కనులు
పున్నమి చంద్రుని పోలే నీ నుదుట తిలకం
నీ ఎర్రని అధరాలు చిందించే తీయని మకరందం
సూర్యకాంతిలా ప్రతిబింబించే నీ ముఖ సౌందర్యం
పడుచుదనం పరువాలను పైటచాటున దాచుకుని
గడుసుదనం కలగలిపి కొంటేగా నను చూస్తుంటే
నిలువగలరా ఎవరైనా నీ చూపులు తాకి
కారా దాసులు నీ సుందర రూపానికి......!

నీ చూపుల కిరణాలు

మేని పులకించిపోతుంది
నీ చూపుల కిరణాలు సుతిమెత్తగా
యదను మీటుతుంటే..,
మది మురిసిపోతుంది
నవ్వుల రత్నాలు నాపై చల్లేస్తుంటే..,

ప్రాణం గాలిలో తేలుతుంది
నీ ఊహా చిత్రానికి ప్రాణంపోస్తుంటే..,
భావం తడబడుతోంది
శిలలాంటి నా మదిలో శిల్పంలా నువు మారుతుంటే..,
ఏమని చెప్పను ఈ భావాన్ని
ఎలా చూపను మనసులోని ప్రేమని..!!

తెలుసా అవేంటో

తీరిక లేని ఎన్నో పనులు
తెలుసా అవేంటో
నీకోసం ఎదురుచూడాలి
నిన్ను చూడాలి
నీతో మాట్లాడాలి
నీ పలుకు వినాలి
నీతో నవ్వాలి
నిన్ను నవ్వించాలి
నీతో కలిసి నడవాలి ఇలా అన్నీ ..
ఇన్ని తీరికలేని పనులమద్య
సూర్యుడు ఎప్పుడొచ్చివెలుతున్నాడో కూడా తెలీడంలేదు నేస్తం .. !!!!